Od Czochralskiego do perowskitów. Dlaczego polski geniusz zawsze ginie w „Dolinie Śmierci”? Historia polskiej myśli technicznej to nie jest opowieść o braku talentu. To kronika systemowego sabotażu, zawiści i chronicznego braku wiary we własne siły. Kiedy patrzymy na najnowsze doniesienia wokół Olgi Malinkiewicz i Saule Technologies, dopada mnie bolesne déjà vu. Niebieski laser, grafen, mikrokomputer K-202, metoda Czochralskiego – lista polskich rewolucji technologicznych, które zamiast zbudować potęgę naszego państwa, utknęły w urzędniczym betonie lub wpadły w drapieżne ręce zagranicznego kapitału, jest zatrważająco długa. To nie jest klątwa ostatnich dekad. To nasze wiekowe, nieodrobione dziedzictwo, które skazuje nas na rolę montowni. Kompleks Kainowy i architektura zawiści: Nasz narodowy gen autodestrukcji W polskim kodzie kulturowym głęboko zakorzeniła się martyrologia. Od wieków wyżej ceniliśmy widowiskową śmierć na polu bitwy niż systematyczne, pozytywistyczne budowa...
Popularne posty z tego bloga
Zdrada w białych rękawiczkach. Jak wielka polityka gasi światła kobietom w Afganistanie (i dlaczego Ukraina powinna patrzeć w górę) Siedzę przy swoim stole. Mam przed sobą kubek ciepłej herbaty, otwarty laptop i luksus, z którego nawet nie zdaję sobie sprawy na co dzień: wolność myśli. Mogę napisać te słowa. Mogę je opublikować. Mogę krzyczeć w internecie o niesprawiedliwości i nikt nie przyjdzie pod moje drzwi z batem. Gdy zaczęłam zbierać materiały do nowego cyklu „Dookoła globu”, moim pierwszym celem stał się Afganistan. Chciałam zrozumieć, jak to możliwe, że w XXI wieku można z dnia na dzień wymazać miliony kobiet z przestrzeni publicznej. Zgasić im światło. Zamknąć w domach jak więźniarki we własnym ciele. W świecie, który rzekomo idzie do przodu, one zostały cofnięte w mrok średniowiecza. Teatr strachu i iluzja poparcia Przeglądając zdjęcia z Kabulu tuż po powrocie talibów do władzy, uderzył mnie jeden obraz. Uniwersytet. Rzędy kobiet ubranych od stóp do głów w czarne...
Geopolityczny pragmatyzm i polskie diamenty w bagnie plemiennej wojny Siedzę w ciszy, myśląc o mapie współczesnego świata, i czuję przede wszystkim głębokie, racjonalne zmęczenie. Moje pokolenie widziało czas wielkich przemian. Jako nastolatka obserwowałam narodziny nowej Polski. Widziałam, jak robotniczy zryw Solidarności, oparty na autentycznym pragnieniu godności dla ludzi pracy, został bezwzględnie przehandlowany na politycznych salonach za poklepywanie po plecach wielkich korporacji czy Waszyngtonie. Ta lekcja z przeszłości uodporniła mnie na tanie obietnice i puste słowa. Dziś polityczne deklaracje na mnie nie działają – interesuje mnie wyłącznie twardy bilans moich zysków, strat finansowych i osobistego bezpieczeństwa. Żądam czynów, a tych wciąż brakuje. Zamiast mądrego zarządzania krajem, obserwuję globalne starcie, w którym Europa wykazuje się porażającą nieudolnością. Ślepo realizując wytyczne z USA, zamiast dbać o własny interes, daliśmy się zapędzić w kozi róg. Idea z...