Lekcja z Ceuty – jak Hiszpania obroniła granice i ludzką godność

Temat relacji międzynarodowych oraz ochrony granic zewnętrznych Unii Europejskiej wywołuje olbrzymie emocje. Porównanie sytuacji na granicy polsko-białoruskiej oraz hiszpańsko-marokańskiej obnaża jednak dwa radykalnie różne podejścia cywilizacyjne i operacyjne. Hiszpania od lat znajduje się na pierwszej linii frontu migracyjnego, zmagając się z presją w swoich afrykańskich enklawach – Ceucie i Melilli.
Kluczowym elementem hiszpańskiej rzeczywistości jest fakt, że Maroko – podobnie jak Białoruś wobec Polski – regularnie wykorzystuje migrację jako bezwzględną broń geopolityczną. Gdy Madryt podejmuje decyzje niezgodne z wolą Rabatu, marokańskie służby celowo otwierają szlabany graniczne. Jednak reakcja hiszpańskiej Gwardii Cywilnej (Guardia Civil), policji oraz wojska w momentach największych kryzysów pokazała najwyższy profesjonalizm i sprawność logistyczną.
Hiszpańskie służby udowodniły, że można twardo kontrolować kryzys graniczny bez porzucania ludzkiej godności. Zamiast siłowych, barbarzyńskich rozwiązań i bezprawnych wywózek, postawiono na opanowanie, ratowanie tonących w morzu dzieci i szybką pomoc humanitarną, połączoną z precyzyjną dyplomacją i naciskiem ekonomicznym na Maroko. Działania te spotkały się z zasłużoną pochwałą ze strony wielu europejskich liderów (w tym premiera Luksemburga czy szefowej Komisji Europejskiej).
Niestety, Europa popełnia potężny błąd strategiczny, próbując „kupić” spokój na Południu i przekazując Maroku miliardy euro na uszczelnianie granic. To fasadowe rozwiązanie tworzy niebezpieczną asymetrię i uzależnia bezpieczeństwo kontynentu od kaprysów autorytarnego monarchy. Lekceważenie Afryki Północnej i traktowanie tamtejszych reżimów wyłącznie jako „strażników teksasu”, bez głębokiego zrozumienia ich interesów, to tykająca bomba, która w obliczu eskalacji konfliktów na świecie wkrótce odbije się Europie głęboką czkawką.
 Ideologia ważniejsza od interesu państwa
Dla wielu polskich polityków (zwłaszcza z prawa i liberałów) hiszpański premier Pedro Sánchez to przede wszystkim „lewak”. W ich logice politycznej nie można pochwalić ani wesprzeć kogoś, kto reprezentuje inną opcję ideologiczną.
  • Licytacja na radykalizm: Zamiast budować koalicję państw granicznych (Polski i Hiszpanii), politycy woleli używać tematu Hiszpanii do straszenia własnych wyborców.
  • Wewnętrzny teatr: Atakowanie rządu w Madrycie miało pokazać polskiemu wyborcy: „Zobaczcie, tam rządzi lewica i jest chaos, a my twardo bronimy granic”.
📜 Krótka pamięć i brak wzajemności 
Polska dyplomacja przez lata cierpiała na tzw. egocentryzm geopolityczny. Oczekiwaliśmy od całego świata (w tym od Hiszpanii, Portugalii czy Włoch) pełnego zrozumienia, że Rosja i Białoruś to śmiertelne zagrożenie. Gdy jednak Hiszpania potrzebowała solidarności w temacie Ceuty, Melilli czy szlaków migracyjnych przez Morze Śródziemne, z Warszawy często płynął przekaz pełen wyższości. Pisanie „głupich listów” czy publiczne pouczanie Madrytu, jak ma zarządzać swoimi granicami, było tego jaskrawym przykładem.
🇪🇺 Stracona szansa na „Sojusz Granic”
To, o czym piszę, to przede wszystkim zmarnowany potencjał strategiczny. Polska i Hiszpania, jako dwa duże kraje flanek UE (wschodniej i południowej), mogłyby wspólnie dyktować warunki w Brukseli. Moglibyśmy razem wyciągać miliardy euro na twardą infrastrukturę graniczną i systemy bezpieczeństwa.
Zamiast tego polska klasa polityczna wolała uderzać w tony defensywne i antyunijne, odpychając partnera, który – mimo różnic ideologicznych – doskonale rozumie, czym jest szantaż migracyjny ze strony autorytarnego sąsiada. To klasyczny przykład sytuacji, w której punkt widzenia zależy wyłącznie od punktu siedzenia, a interes państwa przegrywa z bieżącym słupkiem poparcia w sondażach.
https://www.onet.pl/styl-zycia/onetkobieta/dramat-na-granicy-w-ceucie-chlopiec-blagal-by-nie-odsylac-go-do-maroka/3nr6ctg,2b83378a




Popularne posty z tego bloga