Lekcja w chaszczach, czyli testament babci Ani



Kiedy dziś patrzę na ten parujący, litrowy kubek czerwonej herbaty, zdaję sobie sprawę, że ta prosta, poranna chwila jest w istocie hołdem dla najważniejszej mentorki mojego życia. Moja babcia Ania nie była profesorem ekonomii, nie pisała traktatów geopolitycznych ani nie analizowała wykresów w Excelu. Miała jednak coś o wiele cenniejszego – głęboką, życiową mądrość, uformowaną przez twardą rzeczywistość i czujną obserwację ludzkiej natury. To ona, w czasach gdy świat wokół nas zaczynał biec na oślep, dała mi mapę drogową, z której korzystam do dziś. Mapę, na której najważniejszy szlak prowadził prosto w chaszcze.
Wtedy, gdy byłam nastolatką i zdezorientowanym okiem patrzyłam na chaos transformacji lat 90., babcia uczyła mnie, że najłatwiej jest iść tam, gdzie idą wszyscy, albo bezmyślnie biec w dokładnie przeciwnym kierunku. Obie te drogi uważała za pułapkę – za poddanie się cudzej woli i narracji. „Idź przez chaszcze” – mówiła. „Będzie trudniej, podrapiesz się, czasem zaboli, ale to będzie twoja własna ścieżka”. Te chaszcze były dla niej synonimem niezależnego myślenia, odwagi do zadawania pytań i niezgody na gotowe recepty podsuwane przez telewizor czy plotki z sąsiedztwa.
Dziś, w świecie zdominowanym przez algorytmy, które chcą myśleć za nas, słowa babci Ani brzmią z profetyczną wręcz siłą. To ona zaszczepiła we mnie to wieczne, dziecięce „a czemu?”, którego tak wielu dorosłych się wstydzi. Uczyła mnie, że przyznanie się do niewiedzy to nie słabość, ale pierwszy krok do mądrości, a wysłuchanie drugiego człowieka – nawet takiego, z którym głęboko się nie zgadzamy – to nie przegrana, lecz jedyny sposób na poszerzenie własnych horyzontów. W świecie, który panicznie boi się błędów i woli bezpieczne bańki potakiwaczy, lekcja babci Ani o godzeniu się z bólem samodzielnego myślenia jest moją najsilniejszą tarczą.
Dostałam od życia niejeden bolesny cios, a świat wokół nas nie raz przypominał już rozgrzany szybkowar. Jednak za każdym razem, gdy dopada mnie zmęczenie czy apatia, przypominam sobie jej spokojny głos i niezłomny hart ducha. Babcia Ania wiedziała, że systemy upadają, elity się zmieniają, a charyzmatyczni przywódcy odchodzą w niepamięć, pozostawiając po sobie zgliszcza. To, co trwałe i prawdziwe, rodzi się oddolnie – w sercach ludzi, którzy zachowali w sobie człowieczeństwo, solidarność i nadzieję. To dzięki niej wierzę, że dopóki istnieje Ziemia, a my na niej potrafimy ze sobą rozmawiać, zawsze jest szansa na lepsze jutro. Wpisując te słowa do pamiętnika, wiem jedno: moja droga przez chaszcze wciąż trwa, a babcia Ania idzie nią kawałek przede mną, subtelnie rozsuwając najostrzejsze gałęzie.

Popularne posty z tego bloga