11 listopada 2026 roku





Dzisiejszy wieczór skłania mnie do cichej refleksji nad tym, czym tak naprawdę jest miłość do ojczyzny i gdzie szukać jej najczystszej postaci. Po raz kolejny przekonałam się, jak wielka przepaść dzieli wielką politykę od zwykłego, ludzkiego przeżywania wspólnoty. W dniu, który powinien nas wszystkich łączyć, z ekranów i ulic przebijały podziały, wzajemne oskarżenia oraz próby zawłaszczenia tego, co wspólne. Nawet słowa niosące hasła marszu sprawiły, że jako Polka poczułam się pominięta – jakby zabrakło w nich miejsca dla połowy narodu. Przez chwilę zrobiło mi się naprawdę smutno i poczułam ciężki, trudny do opisania niesmak. Jutro wróci codzienność, ale ten zgrzyt na długo pozostanie w pamięci.
Zrozumiałam jednak, że prawdziwy patriotyzm nie potrzebuje wielkich scen, mikrofonów ani podziałów na „naszych” i „innych”. On żyje po cichu, w domowym cieple, w szacunku do drugiego człowieka i w pamięci, którą pielęgnujemy na własnych zasadach. Zamiast szukać jedności tam, gdzie jej dziś zabrakło, z jeszcze większą czułością myślę o moim własnym, najbliższym święcie – o 28 listopada, dniu praw wyborczych Polek.
Już niedługo w moim oknie znów zapłonie światełko. Sąsiedzi nie pytają już o jego znaczenie, bo wiedzą, że to mój cichy hołd dla wszystkich kobiet wymazanych z podręczników historii – dla tych, które każdego dnia, bez rozgłosu, walczyły o polskość, język i dom. W tym roku obok płomyka stanie wyjątkowy symbol: latarnia morska z panelem słonecznym, którą własnoręcznie zrobił dla mnie mój mąż. Będzie przypominać o sile budowania wielkich rzeczy z niczego, tak jak z niczego wyrosła po odzyskaniu niepodległości Gdynia. Ładując się światłem dnia, by rozświetlać mrok, stanie się też znakiem miłości i wsparcia, jakie mam w swoim domu.
A potem usiądziemy do uroczystego obiadu i pokroimy „Pleśniaka” upieczonego według przepisu babci Ani – obowiązkowo z kwaskowatą czarną porzeczką, bez której to ciasto nie miałoby swojej duszy. W tym zapachu, w blasku małej latarni i w pamięci o babci Ani zamyka się moja Polska. Cicha, serdeczna, nikogo niewykluczająca i prawdziwa. I to właśnie ona daje mi dziś spokój na zakończenie tego dnia.

Popularne posty z tego bloga