Światło z wieży, czyli lekcja odrobiona u podstaw





Poranek w przeddzień święta pachnie czerwoną herbatą z litrowego kubka i spokojem, który bije z trzech mokrych, psich nosów uśpionych przy kominku. Maja, Zosia i Łatka – trzy psie królewny z charakterkami – nie wiedzą, co to pośpiech. Dla nich liczy się tylko bliskość, bezpieczny zamek i chwila, która trwa. Gdy patrzę na ich spokojny sen, dociera do mnie, jak bardzo jako ludzkość zgubiliśmy rytm. Pędzimy przed siebie, jakbyśmy chcieli wyprzedzić przyszłość, a może po prostu uciekamy przed faktem, że wciąż nie odrobiliśmy najważniejszych lekcji z historii. A ta, nieprzerobiona, staje się z czasem coraz bardziej groteskowa.
Moja nauczycielka historii mawiała: „Jeśli chcesz znać przyszłość, zajrzyj w przeszłość”. Kiedy więc zaglądamy w głąb tamtego 11 listopada 1918 roku, widzimy wielki dar wolności, który tak szybko zaczęliśmy marnować, skacząc sobie do gardeł w walce o podium. Widzimy historię, z której systemowo wymazano lub oczerniono kobiety. Np. Królowa Bona Sforza, renesansowy geniusz finansowy i polityczny, zamiast wdzięczności doczekała się czarnego piaru kronikarzy i ponurej karykatury na płótnach Matejki, który wolał budować mity kiepskich królów ku pokrzepieniu serc niż oddać sprawiedliwość kobiecej mądrości. Nawet z Marii Skłodowskiej-Curie, zamiast dumy z jej podwójnego Nobla, próbowano w kraju uczynić bohaterkę obyczajowego skandalu.
Dziś ten mechanizm wykluczenia powraca w haśle: „Polak w Polsce gospodarzem”. Gdzie podziały się Polki? Gdzie podziała się inkluzywność dawnej Rzeczypospolitej, w której np. polska Tatarka rozsławiająca kraj była tak samo ważną częścią wspólnoty, jak każdy inny obywatel? Współczesny pęd i tęsknota za obcym „silnym przywódcą” w czerwonej czapeczce to ta sama ślepa uliczka, w którą weszliśmy sto lat temu, budując kult jednostki Piłsudskiego , który zakończył się spektakularnym upadkiem.
Ratunek przed tą historyczną karuzelą nie przyjdzie jednak z zewnątrz. Nie przyniesie go żaden bajkowy królewicz na białym koniu, który zamiast pomagać, niszczy nasze wieże i zabija smoki. Wieża to przecież nasz własny, świetny punkt obserwacyjny, a smok to nasze wewnętrzne „JA”, nasza dzika siła, dzięki której nasz ogród potrafi rozkwitnąć jak winnice na zboczach wulkanów.
Prawdziwa zmiana rodzi się z cichej, pozytywistycznej pracy u podstaw. Jej najlepszym uniwersytetem jest dom. To tutaj, wokół stołu wolnego od ekranów i „odrywaczy”, siadamy do wspólnego obiadu, by słuchać siebie nawzajem z pełną, bezwarunkową akceptacją – nie tylko tolerancją, która oznacza jedynie „znoszenie” czyjejś obecności, ale czystą radością z tego, że jesteśmy tacy, jacy jesteśmy. W tych rozmowach, obok codziennych spraw, co jakiś czas ożywa pamięć o dziadkach. W moim domu ożywa  postać babci Ani, która mawiała bezkompromisowo: „Jeśli masz siłę marzyć, to też masz siłę zrealizować to marzenie, więc rusz dupsko z wersalki, a będziesz o jeden krok bliżej”.
Z tej pamięci rodzi się tradycja, która już niedługo, 28 listopada – w Święto Polek – zamanifestuje się jednym, cichym gestem: zapaloną lampą w oknie. To światło dla współczesnych wiedźm – kobiet, które wiedzą, że nasza przyszłość zapisana jest w naszych działaniach, a nie w krzykliwych hasłach. To drogowskaz dla tych, którzy pamiętają o cichym heroizmie kobiet ciągnących wózek naszej codzienności.

Życzenia dla Polski, Polek i Polaków z okazji 11 listopada
Z okazji Święta Niepodległości życzę nam wszystkim – Polkom i Polakom – abyśmy wreszcie znaleźli w sobie odwagę do budowania mostów, a nie murów.
Życzę Wam, abyście mieli odwagę podejmować własne decyzje, iść swoją własną drogą i śmiało sięgać gwiazd. Niech słowa babci Ani staną się dla Was codzienną iskrą: miejcie odwagę marzyć, te marzenia przekuwajcie w konkretne plany, a plany – z uporem i konsekwencją – realizujcie dzień po dniu.
Życzę Wam głębokiej wiary w to, że prawdziwa siła jest w Was, a nie w jakimkolwiek zewnętrznym „królewiczu” czy wodzu. Nazwiska na sztandarach, polityczne hasła i głośne deklaracje nie mają żadnego znaczenia. Jedyne, co naprawdę się liczy i co buduje wolne, silne społeczeństwo, to to, co mamy w sercach – wzajemny szacunek, akceptacja i miłość, które potrafimy zanieść z naszych domowych azylów prosto w pędzący świat.
Niech w każdym polskim oknie, choćby tylko metaforycznie, zapłonie dziś światło mądrości, wolne od nienawiści i wykluczenia. Prawdziwymi gospodarzami tego domu jesteśmy my wszyscy, kiedy dbamy o siebie nawzajem.

Popularne posty z tego bloga